Beachlife....
Nou, daar zijn we dan weer na een tijdje rust...
We zijn een aantal dagen geleden vanuit Toraja gebied naar Makassar gevlogen. Ook dit was weer een belevenis. Een 2 motorig propeller vliegtuig waarbij de achterkant 'open' was, zoals bij een C4 vrachtvliegtuig. De achterkant was afgesloten met een bagagenet om te voorkomen dat al onze bagage onderweg eruit zou vallen. In het vliegtuig was plek voor zo'n 15 passagiers en je moest gehoorbeschermers op omdat het geluid van de motoren oorverdovend was! Hoe dan ook, we zijn goed aangekomen in Makassar. Daar hadden we geluk en hebben die middag een directe vlucht naar Bali kunnen scoren. In Sanur een hotel gezocht, helaas geen plek bij onze eerste keus. Toen dus de hotels die hier naast elkaar zitten af om een plek te scoren en goed te onderhandelen over de prijs. Want dat gebeurd hier ook gewoon over de hotelkamerprijs... Drie hotels later was het geregeld. Vila Santi, is het geworden. Eten op het strand, heel erg vervelend
De afgelopen dagen hebben we dus lekker gerelaxed aan het strand. Gisteren hebben we een uitstapje gemaakt naar Nusa Lembogan, een eiland voor de kust. Zo'n 3 kwartier varen met een hele snelle watertaxi.
Vandaag zijn we, of eigenlijk alleen AAD, gaan duiken. Dit was ook bij de eilanden voor de kust. Wendy was uiteraard ook mee en heeft heerlijk gesnorkeld....tussen de Manta Ray's (dat zijn hele grote platte zwart-witte vissen, met een giga bek, zonder tanden)!!!! AAD lag toen in het water een paar meter dieper.. ook tussen de Manta's.Een mega gave ervaring! Ook nog een haai gespot (een kleine van zo'n 1,5 mtr).
Ook hebben we de afgelopen dagen ons bezig gehouden hoe de komende (resterende) tijd door te brengen. Morgen vertrekken we naar de Komodo eilanden (om de Komodovaraan te spotten) en slapen we onder andere weer een nachtje op de boot. Zaterdag reizen we naar de Gili eilanden, Gili Trawangan om precies te zijn. We zullen daar 6 nachten verblijven in een mooie bungalow aan het strand. De laatste paar dagen van onze tijd in Indonesie zijn nog niet ingevuld.
Bloody Sulawesi
Vanaf Kumai (Kalimantan) zijn we met een propeller vliegtuigje naar Banjarmasin (Kalimantan) gevlogen vanaf waar we naar Jakarta (Java) zijn gevlogen vanaf waar we naar Makassar (Sulawesi) zijn gevlogen... en dat allemaal op 1 dag! Weer een ander eiland!
We zijn een dagje in Makassar gebleven om de trip naar Tana Toraja te regelen. Tana Toraja ligt midden Zuid-Sulawesi en staat bekend om de ceremonie rondom een begrafenis en de speciale huizen met zadel-daken (zie foto's die we nog zullen toevoegen). Dit regelen ging niet van een leien dakje daar we 3 (!) keer langs het busstation zijn gereden doordat de pete-pete chauffeurs (de plaatselijke minibusjes) niet bedacht kregen, nadat we meerdere keren hadden aangegeven waar we moesten zijn, ons te waarschuwen als we er waren. Neeeee deze beste mannetjes zeiden ons kilometers verder op dat we uit konden stappen en dat het ergens in de buurt was.... Tsja, uiteindelijk dus maar een taksi aangehouden die ons er zo naar toe bracht.
Op het busstation de tickets gekocht voor de bus die ons de volgende dag naar het Tana Toraja (TT) gebied zou brengen. 's Avonds kwam het 'mannetje' dat ons van het vliegveld naar het hotel had gebracht weer langs om te onderhandelen over een tour door het TT gebied. Daar hebben we 'n goede deal uitgehaald waardoor onze trip geregeld was.
De busreis zou volgens de Lonely Planet 8 uur duren (de afstand was 328 km!) maar in werkelijkheid duurde de busrit bijna 10 uur!!!!!! Helemaal gaar kwamen we aan en hadden toen dus ook al besloten om met het vliegtuig terug te gaan! Want je kunt je voorstellen dat als je bijna 10 uur doet over 328 km, dat dat een dramatische rit is geweest! De gaten in het wegdek zijn hier zo diep dat je er een varken in kunt verdrinken! Maaaar... de beenruimte in de bus was werkelijk super, we konden met moeite de stoel voor ons aanraken.
Onze tour door het TT gebied begon woensdagochtend met het bijwonen van een begrafenis ceremonie. Deze ceremonie duurt hier drie dagen, wij mochten in het zwart gekleed en met als gift aan de familie een slof kretik sigaretten, de tweede dag hiervan bijwonen. De vrouw die begraven werd, was 6 maanden geleden overleden.... zolang heeft de familie nodig gehad om de ceremonie voor te bereiden. Het stoffelijk overschot wordt na overlijden met formalhyde behandeld waardoor het geconserveerd blijft. De ceremonie moet namelijk aan nogal wat 'eisen' (die veel geld kosten, maar juist de status geven) voldoen. Zo werden er 6 buffels geslacht (jaja, fijn op de vroege morgen) en daarna gevild voor onze ogen! Daarnaast brengen de gasten, uit de omliggende dorpen, als kado tientallen varkens mee die ook geslacht en vervolgens gerookt worden. En dit was nog maar een begrafenis van iemand uit de midden-kaste. Wanneer iemand uit de hogere kaste overlijd worden er minimaal 24 buffels geslacht en het aantal geslachte varkens kan wel oplopen tot over de 200!. Het vlees van deze dieren wordt verdeeld onder alle mensen, de hogere kaste krijgt het betere vlees, samen met de mannen die het villen voor hun rekening hebben genomen. De huid van de dieren wordt verkocht, voor 5 euro de kilo.
Het Toraja volk heeft allemaal rituelen rondom de begrafenis, hiervan hebben we meerdere dingen kunnen bezichtigen. Zo wordt de kist met de overledene in een een bepaald gebied aan een rots gehangen, in een ander gebied wordt de kist in een, met de hand uitgehouwen, ruimte in de rots geplaatst. In beide gevallen krijgt de overledene een zogenaamde 'tau-tau' pop, wanneer er minimaal 24 buffels geofferd zijn bij de begrafenis ceremonie. Een 'tau-tau' pop is een houten replica van de overledene en deze wordt met kleren en al bij het graf gezet. Mensen uit een lagere kaste kunnen zich geen tau-tau pop veroorloven en moeten het doen met een foto van de overledene, of niks. We hebben hiervan verschillende locaties bezichtigd. Ook hebben we fantasische landschappen aan ons voorbij zien trekken en veel van de speciale huisjes gezien.
Onze twee daagse trip naar TT zit er nu op. Morgen vliegen we dus (als alles goed gaat, wat je hier nooit weet) naar Makassar. Van daar uit hopen we voor dezelfde dag nog een ticket naar Bali te kunnen regelen, anders voor de dag erna. Plan is om nu wat minder cultuur te gaan snuiven en wat mooie stranden op te zoeken om daar van de watersport te genieten.
Aapjes kijken
Van Banjarmasin zijn we gevlogen naar Pankalanbun (later zullen we een berichtje wijden aan alle vluchten die we tot nu toe hebben gemaakt en hoe dat verloopt.......). Op Pankalanbun werden we opgewacht door Harry (touroperator) en Erwin (de gids) (en toch echt beide Indonesisch). Met de auto naar Kumai waarbij Harry een andere route nam om onze toegang tot het park met de politie te regelen.
In Kumai aangekomen, werden we regelrecht de boot op gedirigeerd en werd ons een heerlijke lunch voorgeschoteld die we op konden eten terwijl wel richting het tropisch regenwoud voeren. Onze 3-4 daagse trip door de jungle was begonnen! Op onze boot 4 man personeel (de kok, de gids (ex-ranger), de bootsjongen, de kapitein), die ons 3-4 dagen lang goed verzorgd hebben.
Het is moeilijk te beschrijven wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt, maar we doen een poging:
's Avonds gaan de Proboscic monkeys (van die oranje met erg grote neuzen) hun overnachting 'regelen' hoog in de bomen boven het water, wij waren daar getuigen van. En daarnaast zagen we ook nog wat Makaken door de bomen zwieren, eveneens op zoek naar hun plekje. Dit gehele tafereel gaat bij momenten met aardig wat tumult gepaard. Apen die van boom naar boom springen, hele bomen die heen en weer zwaaien, en soms een aap die bonje heeft met een andere aap en een paar takken naar beneden 'wordt geholpen'. Mooi om te zien!
Overdag hebben we meerdere Orang Utans gezien: boven ons in de bomen, stoeiend om het mooiste plekje, lopend op het bruggetje waar wij ook over moesten, voer bietsend bij rangers, bananen etend van het platform (waar ze bijgevoerd worden in mindere tijden), echt meer dan geweldig, die beesten zijn zo indrukwekkend om in het wild te zien. Het eerder beschreven tumult in de bomen is bij de Orang Utans niet minder. Het gaat weliswaar iets minder flitsend maar de Orang Utan is gemiddeld toch wel wat zwaarder.... Je hebt af en toe medelijden met de bomen....
Daarnaast nog een trekking van bijna 2 uur gemaakt (lees met een temperatuur van boven de 30 graden, met een luchtvochtigheid die er voor zorgde dat we drijfnat waren), waarbij we veel verschillende insecten konden spotten, helaas maar 1 Orang Utan en mooie natuur. Maar wat moet je goed ter been zijn hiervoor!!! Als volleerdde koorddansers moesten we over boomstronken lopen, smalle en dunne plankjes, over gigantische boomwortels en ga zo maar door, pittig. De rangers die daar wonen kom je af en toe tegen, op hun blote voeten, midden in de wildernis!
In de jungle wonen naast een aantal rangers en onderzoekers ook zo'n 300 mensen in een dorpje. Dit dorpje hebben nog bezocht, alsof je honderden jaren terug gaat in de tijd: geen stromend water, geen elektriciteit, wonen met de hele familie in een houten huisje, de mannen werken op het land of in de mijnen, de vrouwen zorgen voor het huishouden en de kinderen, kinderen trouwen als ze 13 jaar (!) oud zijn met iemand anders uit het dorp (oftewel: iedereen is familie van elkaar, het is net de TROS!). We hebben ongeveer het halve dorp voorzien van ballonnen en pennen uit NL, we ontvingen er vele glimlachen (met soms wat ontbrekenden tanden) voor terug.
De laatste avond hebben we gedineerd bij de vuurvliegjes. Wij kenden deze alleen van tv en stripverhalen maar hier waren de palmbomen net kerstbomen, zo vol flikkerende vliegjes, prachtig.
We hebben deze dagen geleefd met de zon. We stonden op als de zon op kwam (5.30-6.00 uur), daarna werd het ontbijt geserveerd, we legden aan voor zonsondergang en dineerden wanneer de zon net was ondergegaan (18 uur) en gingen niet lang daarna op bed liggen en slapen (19.30 uur). Als de zon is onder gegaan is er zonder elektriciteit weinig meer te beginnen in de jungle.
Over de faciliteiten zullen we kort zijn: daarvan kun je niet veel verwachten op een boot in het tropische regenwoud... maar het eten was heerlijk! Over de muggen.... tsja, ondanks dat Wendy 24 uur per dag een walm van deet om haar heen had hangen, wat je bijna de adem benam, is ze ontelbaar veel gestoken op de meest beroerde plaatsen, dat kost haar nog altijd heel wat uurtjes van haar nachtrust vanwege de jeuk. En Aad..... tsja, die heeft Wendy! (oftwel: die heeft nauwelijks gesmeerd met deet en nog steeds geen enkele beet!)
Momenteel bevinden we ons op Sulawesi, maar daarover een apart verhaaltje.
Kalimantan
Gister zijn me (met een uur vertraging) aangekomen in Banjarmasin (Kalimantan).... tsja, wat kunnen we daar nou over vertellen....
*Wij zijn de enige niet-Indonesieers hier! In het vliegtuig zaten nog twee Australieers maar die zijn vandaag doorgevlogen en verder hebben we hier de afgelopen 24 uur nog geen 'blanke' gespot.
*De mensen zijn hier erg vriendelijk, ze willen ons overal mee helpen op een niet-opdringerige manier, wat een verademing!
*Aangezien hier dus geen toeristen zijn, zijn wij een bezienswaardigheid op zich. Overal waar we komen, worden we aangesproken, nagekeken en nagewezen, iedereen vindt het toch erg leuk dat wij er zijn.
*Bijna iedereen is hier aanhanger van het Moslim geloof, op elke straathoek staat een Moskee endat 'gezang' horen we dus ook regelmatig.
*Door de stad lopen meerdere watertjes(met een mooie bruine kleur...)waar we morgenochtend (lees: midden in de nacht om 5.30 uur) een tour over gaan maken naar de 'floating market', schijnt erg mooi/bijzonder te zijn.
*Maar aangezien hier dusgeen toeristen zijn, zijn de voorzieningen slecht: internet is nergens te vinden (gelukkig wel in ons luxe hotel waarbij de prijs dus ook even 'luxe' is....), tour-operators zijn er ook nauwelijks (waardoor het plannen van onze volgende stappen lastig is), engels sprekendoet niemand en dan nog maar niet te spreken van de hygiene.......... naar Indonesische maatstaven slecht, naar Nederlandse maatstaven zeer zeer zeer ranzig. Ons luxe hotel is dus eigenlijk bittere noodzaak om ergens een hygienische veilige haven te hebben.
Oftewel: Banjarmasin... bijzonder vriendelijk, bijzonder ranzig en goed om donderdag weer te verlaten.
We hebben vandaag een vlucht naar PankalanBun (zuid Kalimantan, links van Banjarmasin)kunnenboeken (donderdag), vanuit daar gaan we dan naar Kumai, waar we de jungle in zullen gaan op een bootje. Zojuist hebben we dit via de mail kunnen regelen
We zijn ondertussen ook begonnen met het slikken van de Malaria pillen, voor Wen echt bittere noodzaak wantdieis al vollediglek geprikt door de muggen
Arjan zijn gezondheid gaat vooruit. Hij heeft in tegenstelling tot Wen, totaal geen last van de muggen en daar hoeft hij geen deet voor te smeren! Totaal score muggenbulten Wen: ongeveer 15, Arjan: 0! Verder slikt hij nog trouw de antibioticakuur maar kan wel weergewoon eten. Al hebben we beide ons al een week niet meerinde plaatselijke restaurantjes begeven uit angst weer niet meer van de hotelkamer af te kunnen. Onze eetgelegenhedenzijn de afgelopen week dan vooral goed aangeschreven, ook europees voedselserverende restaurantjes (en dan bedoelen weniet de Mac!). In Banjarmasin zoiets vinden is nog een flinke klus.
Wat betreft de prijzen van luxe goederen hier... dat valt dus tegen!Echte merkkleding of andere merkartikelen zijn nauwelijks goedkoper danin NL, wel wat natuurlijk, maar niet wat je misschien verwacht. Maar we zullen onze ogen goed open houden, wie weet wat we nog tegenkomen.
Nu hebben we een computer gevonden met een USB aansluiting (na lang zoeken bleek deze in het toetsenbord te zitten)dus foto's zullen er komen!
Do: gefeliciteerd met de studie!!!! Dat wordt naast de examenfeestjes van mijn neefje/nichtjes ook nog eentje van jou! Wat een geluk dat we al een datum voor na de vakantie hebben staan!
Dank voor jullie leuke reacties!! We lezen ze met veel plezier!
the streets of....Ubud (Bali)
Nog even een berichtje vanuit het mooie Ubud voordat wij morgen op het vliegtuig stappen naar Banjarmasin (Kalimantan). Wat trouwens opvalt is dat de meeste Indonesieers hier niet weten waar Banjarmasin ligt, wij moeten ze erbij vertellen dat dit op Kalimantan is: waar men geboren wordt, leeft men.
Dank voor alle leuke reacties. Nou ja, die roddel van Jolanthe en Jan vindt Wen wat minder want die twee passen namelijk zo leuk bij elkaar! En ze is toch zwanger van hem??!
En wat betreft Ton V. en zijn verzuim bij de verhuizing... was dat geen vooropgezet plan? Dan kun je toch beter op vakantie zijn
Hopelijk lopen de examens van mijn nichtjes&neefje voorspoedig, maar de familie kennende, loopt dat wel los en kunnen we ons opmaken voor leuke examenfeesten
Wisten jullie dat ze hier een stukje van de eerstelijnsgezondheidszorg bij de huisarts hebben weggehaald? Want voor de antibioticakuur die wij in NL via de arts hebben verkregen heb je hier geen recept nodig, dit kun je hier op straat gewoon bij de zogenaamde Apotek kopen. Gister hebben we een kuurtje gekocht waaraan Aad vandaag toch is begonnen (gezien nog niet verdwenen klachten), vandaag dus maar een tweede (reserve) kuur bijgehaald. Waarschijnlijk zijn er vandaag minder mensen ziek dan gister want hetzelfde kuurtje wat gister €3,- kostte, kostte vandaag nog maar €2,50!
Daarnaast hebben we vanmorgen de 'Ubud market' bezocht, een wirwar van kraamjes, geluiden, geuren en kleuren. Een doolhof van gangetjes en twee verdiepingen (soort Indonesische koopgoot). Allerlei goederen zijn hier te koop. Wen heeft een sarong gekocht en Aad heeft een orginele Breitling gekocht. Ondanks onze ijzersterke onderhandelingstechnieken zullen we de plaatselijke bevolking een goede dag hebben bezorgd.
Daarna hebben we ons heerlijk laten masseren, een full body massage (volgens Balineese traditie), naast elkaar liggend, met uitzicht over de rijstvelden, werden we door twee kleine Indonesische dames flink losgekneed.
Nu kon een wandeling door de 'Sanctuary Monkey Forest' niet meer mislukken. Mooie omgeving, heel veel brutale grijze makaken en veel Japanse toeristen. Maar leuk om te zien.
En om de dag mooi af te sluiten, zijn we naar een dansshow geweest. Aad is hier helemaal lyrisch over.... en was blij dat Wen hem van te voren verteld had waar het uitgebeelde verhaal over ging. Nog meer cultuur wat Aad op zijn lijstje kan bijschrijven. Aad heeft Wen voorgesteld om deze reis ook nog een Indonesische sportwedstrijd te gaan bekijken (bij voorkeur voetbal) om ook dat stukje cultuur mee te pakken.
Al met al: we zijn er klaar voor om door te reizen naar een ander eiland.
Oja... jullie zullen nog even moeten wachten op de foto's (en we hebben genoeg leuke/mooie!) want we komen er net achter dat we weer een PC (internetcafe) hebben zonder USB aansluiting.... Volgende keer letten we nog beter op (ook al hebben we ook vakantie)
we leven nog.... :-)
Nou, daar zijn we weer... Het was even rustig van onze kant... dit kwam niet alleen omdat we in een (ontzettend mooie) uithoek van Bali zaten zonder goede internetverbinding in de buurt... Nee, ook onze gezondheid heeft nog ff flink opgespeeld....
Momenteel zijn we vandaag aangekomen in Ubud (centraal Bali). We hebben dit maar als uitvalsbasis gekozen om onze verdere reisplannen te organiseren aangezien dit vanuit Amed niet mogelijk was...
Toen we vanuit Yogykarta naar Bali vertrokken hadden zowel wen als aad een zeer slechte dag qua gezondheid. Als een stel dode musjes zaten we op de luchthaven te wachten tot onze vlucht vertrok. Enfin de vlucht was prima, 1 uurtje (en 2 minuten volgens de piloot). Op de vluchthaven in Bali aangekomen stond netjes een 'mannetje' klaar met een bordje 'AAD & WENDY' om ons in de auto te laden (met airco gelukkig!). De rit duurde nog wel 2,5 uur... :-( Doorbikkelen dus....
Eenmaal aangekomen zag ons onderkomen er fantastisch uit. De foto's volgen nog.. Uitzicht over zee, een schitterend rif om te snorkelen direct voor de deur. Gewoon vanaf het strand snorkelspullen om/aan en hup de warme! zee in.... O ja, en bij ons onderkomen was ook nog een zwembad(je), want we zaten wel bijna 60 meter van het strand, van waaruit je heerlijk over zee uit kon turen.... zie evt. linkje.. http://www.bayucottages.com/
Dat was dus allemaal prima..... Maar een of andere vervelende bacterie had aad toch goed te pakken en terwijl wendy elke dag fitter werd ging het met aad steeds beroerder. Gelukkig hadden we van de arts van de GGD uit voorzorg een antibiotica kuurtje meegekregen. Dit was het moment om dat in te zetten. Vanmorgen de laatste tablet ingenomen en het lijkt er op dat deze bacterie het onderspit heeft gedolven.... Dat maakt dat je toch wat meer kunt genieten...
Amed hebben dus vooral gebruikt als herstellingsoord.... met als een van de weinige activiteiten een wandeling naar het strand waar we enkele super mooie stukjes hebben gesnorkeld.
Vandaag heeft het 'mannetje' van Bayu ons afgeleverd in Ubud... Wat een hoop westerse toeristen zie je hier! En de prijzen zijn ook wat westers gekleurd... Enfin, een leuk onderkomen, zie linkje.. http://www.sribungalows.com/
Vervolgens een travelagent opgezocht om nu toch eens te kijken hoe we onze reis kunnen vervolgen.... We zijn toch op binnenlandse vluchten aangewezen, dat is ons wel duidelijk geworden... Als het goed is en we zo weer bij onze travelagent binnenlopen heeft ie een ticket voor ons geboekt voor de 25e vanuit Bali naar Banjarmasin, op Kalimantan... Dat schijnt zo' n typisch aziatische stad te zijn waarbij veel op het water gebeurd... Nee, geen tobbedansen van ter land, ter zee en in de luch!! Een drijvende markt en huizen op palen boven het water bijvoorbeeld...
Maar we hebben morgen dus eerst een hele dag te besteden hier in Ubud... genoeg te zien.. veel cultuur, voor de toeristen gereanimeerd..
We zullen zien, en kunnen jullie nu weer op de hoogte houden..
lappenmand
Wat profiteren wij van ons luxe hotel.... nou ja van de kamer enhet toilet en de wastafeldan... Wen heeft de ontbijt zaal nog niet gezien en ook Aad heeft vandaag het ontbijt overgeslagen...
We zullen jullie de details besparen maar de afgelopen twee dagen staan in het teken van 'ontgifting':-(. We zijn erg blij dat we twee dagen geleden nog naar de Borobudur zijn geweest wantons volgende doel is morgen (dinsdag) voldoende fit te zijn om te kunnen vliegen. Helaas hebben we dus niets meer kunnenondernemen hier in Yogya :-(.
In Bali hebben we ons volgende onderkomen al geregeld: een mooie cottage, voor 4 nachten,aan/op het strand bij Amed (oostkust), weg van het toerisme. Hier kunnen we snorkelen voor de deur boven een prachtig koraalrif en waarschijnlijk ondernemen we ook nog andere leuke tripjes om meer van Bali te zien. Maar daarvoor zal toch echt eerst de gezondheid beter moeten worden.
Tot op Bali (als we een internetcafe kunnen vinden daar in de middle of nowhere).
Much better!
Nadat deze computer er eerst anderhalf uur over heeft gedaan om onze foto's er op te zetten en wij vervolgens een half uur lang ons verhaal hadden opgesteld raakte aad blijkbaar heel vluchtig een verkeerde toets waardoor het hele verhaal in 1x kwijt was! Hoe frusterend!!!!!
De kosten rijzen gelukkig de pan niet uit, aangezien een uur internet hier zo'n 70 cent kost.... Je krijgt op deze manier een avond wel gevuld.....
Zoals al uit ons vorige verhaal bleek waren we niet echt enthousiast over ons hotel... Dit hebben we vandaag anders aangepakt en zijn op zoek gegaan naar een beter hotel. Om zo er voor te zorgen dat de randvoorwaarden voor een goede vakantie/huwelijksreis gewaarborgd zijn. Dit is dus gelukt: Hotel Mutiara II. We genieten nu dan ook erg van het feit dat we in de hotelkamer op blote voeten kunnen lopen (wen), een koelkast hebben zodat we ook eens koud water /frisdrank kunnendrinken (aad) en je niet hoeft te bukken onder de douche (zelfs wen) om toch nat te kunnen worden.
Om niet weer in 35 graden te gaan sjouwen met onze bagage hadden we een 'mannetje' geregeld die ons tuzzen de hotels vervoerde. Dit 'mannetje' heeft ons ,na wederom onderhandelen, in de middag naar de Borobudur gebracht. Het is toch een heerlijke luxe om in een auto met airco te kunnen stappen die je brengt waar je wilt, nog lekkerder was het om na het beklimmen van de tempel in diezelfde 35 graden,weer in die auto te stappen.
Wat ons hevig verbaasde is dat terwijl wijvanwegeons transpiratiefestijn bijna de tempel afgleden, de lokale bevolking met sokken, spijkerbroek en vest aan, zonder een druppeltranspiratievochtvoorbij kwam.
Wat ons ook verbaasde was dat er nog een attractie was op de Borobudur... dit konden wij ook niet weten... dit waren wij namelijk zelf! Aad wist niet wat hij zag toen hele schoolklassen met Wen en soms ook met hem op de foto wilden (wen kende dit fenomeen nog uit China). Blijkbaar hebben ze er hier wel kijk op... ;-). We weten nu hoe de Beatles zich gevoeld hebben.
Tussen de bedrijven door hebben we ook een vliegticket van Yogya naar Denpasar (Bali) gekocht, dinsdag vliegen we. Nu nog een leuke accomodatie vinden voor die periode (en dan niet aan het Lloret de Mar gedeelte).
Het verhaal zo teruglezend, zijn we niet geheel ontevreden na 2,5 uur internettenen twee keer dit verhaal typen (het is hier ondertussen 11 uur 's avonds!). Wij gaan ervandoor, naar onze mooie, schone en koele hotelkamer.
Liefs