last but not least

Hello everybody,

Waarschijnlijk ons laatste verslagje, vanaf een prachtig Gili Trawangan, waar we tot zaterdag blijven. Onder het typen eet ik een heerlijk ontbijt bij Scallywags (nee niet in die mega stoelen, want dat eet en typt tegelijk een beetje onhandig).

Maar waar waren we in t verslag gebleven... Sumatra, Bukittinggi. Vanaf daar zijn we naar de prachtige Harau vallei gereden waar we twee nachten hebben verbleven in een Homestay. Wat is een homestay... nou zo primitief als je je kunt voorstellen... een ‘hutje' midden tussen de rijstvelden, geen stromend water, geen elektriciteit: back tot basic. Diner gemaakt door de vrouw des huizes, bij t licht van een olielamp, slapen met oordoppen omdat de geluiden van de natuur (veel dieren/insecten) echt oorverdovend is. Door de bloedhitte een flinke ‘trekking' gemaakt door prachtige natuur naar prachtige watervallen. Onderweg nog wilde apen gezien, fantastisch! Ook het plaatselijke Wylermeer hebben we aangedaan waar Wen wederom met een ieder op de foto mocht (lees: moest) waarbij ze ook een jong kind in haar armen geschoven kreeg en naar alle waarschijnlijkheid met kind nog jaren ingelijst op de tv zal prijken (jaja, ondanks de armoede en houten huisjes, hebben ze allemaal wel een tv).

Vanuit Harau naar het vliegveld van Padang en daar na 1175 km rijden en meer dan 40 uur in de auto te hebben gezeten (onnodig om nog iets te zeggen over de staat van de wegen lijkt mij....), afscheid genomen van Willie, die na 9 dagen samen te zijn geweest Wellie bleek te heten! Vanuit Padang gevlogen op Jakarta om door te vliegen naar Surabaya waar een chauffeur klaar stond om ons naar een hotel dichtbij de Bromo vulkaan te brengen. Geen idee hoe de chauffeur heette maar zijn rijstijl zullen we nooit meer vergeten....... Het vermogen van de Suzuki APV zal hebben meegespeeld waardoor we in de 1^ste versnelling elke berg op moesten, maar hij had het tot kunst verheven om het maximale uit elke versnelling te halen! Onze chauffeur vond het blijkbaar zonde om voor de 5000 (!) toeren op te schakelen... Pas aan het eind van de 2^de dag heeft hij 1 maal de 5^de versnelling bereikt, en als kersje op de slagroom de laatste dag ook nog 4 keer. Deze Suzuki zal geen lang leven beschoren zijn...

Na pas om 0.00 uur in bed te liggen in ons hotel bij Bromo, moesten we er om 3.30 uur al weer uit. We hebben nog nooit zo kort gebruik van een hotel gemaakt, maar de staat van het hotel was langer gebruik ook niet waard... Op een uitzichtspunt de zon op zien komen. Jammer van de bewolking en de vreselijke kou (daar heeft Wen toch echt niet genoeg warme kleren voor meegenomen!) maar mooi was het wel. Daarna de toch naar de Bromo gemaakt, een flinke klim tussen, helaas, 100den toeristen. Maar tekenend voor Indonesie: boven op de Bromo is het risico dat je de krater in pleurt levens groot!! Geen hekjes, geen pad, wel heel veel mensen: balanceren op t randje was een must.

Vervolgens doorgereden (arg, die chauffeur) naar een hotel bij de Ijen vulkaan om de volgende ochtend wederom om 4 uur paraat te staan. De klim was zeer hard werken, maar boven gekomen zeker de moeite waard! Waar de Bromo overspoeld wordt door toeristen, zo rustig is de Ijen. Helaas konden we de afdaling de krater in niet meer maken om dat door het weer het pad naar beneden veel te gevaarlijk was geworden. Er waren dan ook nog maar 3 mannen aan het werk in de krater waar er eerst vele malen meer mannen aan het werk waren. Aangezien wij toch nog aan het relax gedeelte van onze reis wilden toekomen, hebben wij ons leven maar niet gewaagd...

Dezelfde avond (na een tocht van auto-ferry-auto) zaten we aan het diner in Sanur (Bali) om de volgende ochtend om 7.45 uur te vertrekken naar Gili Trawangan. Om 12.45 uur ingecheckt bij Scallywags, waar we in totaal 9 nachten zullen verblijven.

Wat is er op Gili veel veranderd sinds de laatste keer dat we er waren, 3 jaar geleden. Daar waar er toen geen ATM was, zijn er nu zeker 5! Het aantal toeristen is zeker verdubbeld. Waar we toen geen Nederlanders hebben gezien/gesproken, nu al meerdere. Maar de sfeer: no shirt, no shoes, no problem is er nog steeds! Onze ‘problemen' bestaan elke dag uit: waar gaan we eten, wat gaan we eten, waar gaan we zitten/liggen, gaan we duiken, moeten we pinnen? En waar er toen 1 internet cafe was, is er nu overal Wifi, beetje jammer dat de verbindingen zo slecht (en onbetrouwbaar) zijn dat we alsnog naar een internet cafe moeten om foto's aan dit verhaal toe te voegen, vrees ik... tsja... als dat al je problemen zijn....

We houden het dus nog wel een paar dagen uit hier!

Zaterdag gaan we met de boot weer naar Bali, waar we zondag om 5 uur 's morgens moeten vertrekken L. Dit omdat een kleine 2 weken geleden tot ieders (ticket office en wij) verbazing de vliegtickets van Bali naar Jakarta (waar vandaan wij door vliegen) al uitverkocht waren en er alleen nog maar 7 (!) stoelen beschikbaar waren op de allereerste vlucht van de dag, arg. Om 7.25 uur landen we op Jakarta waar om 15.00 uur onze vlucht naar Hongkong zal vertrekken. Om 0.00 uur zal vanuit Hongkong de vlucht naar Amsterdam vertrekken waar we maandag om 6.35 uur aankomen. Korte rekensom: van deur (Sanur) tot deur (thuis) zijn we dan zo'n 36 uur onderweg... Dan zijn we aan vakantie toe!

"Crossing the line"

Hallo allemaal!

Onze reis vervolgd zich op het schiereiland Tuk Tuk van het eiland Samosir in het kratermeer Lake Toba. Een dagje sightseeing aldaar met onze chauffeur, waaronder het bezoeken van een Batak Toba dans, kleine Batak dorpjes en de lokale markt.

Aad neemt nog even een verfrissende duik in het meer op onze ‘vrije middag' waar we alle indrukken kunnen verwerken.

De volgende twee dagen maken we veel kilometers, gaan we over wegen waar de Camel Trophy ook niet zou misstaan (af en toe zitten onze nieren bijna achter onze oren van alle kuilen en bulten), zien we ontzettende veel onderweg om uiteindelijk vanaf Lake Toba af te dalen naar Bukittingi (rechts boven Padang).

Eén overnachting halverwege in Padang Sidempuan in een moslin hotel wat we maar heel snel zullen vergeten. Momenteel onze laatste nacht in Bukittingi in een hotel wat wél prettig is om naar terug te denken. Ondertussen de afgelopen dagen ook de rest van de reis geregeld. Na Sumatra vliegen we naar Surabaya waar we worden opgepikt voor een 3 daagse tour langs de vulkanen Bromo en Ijen op Java.

Ook hebben we kunnen regelen dat we daarna ultiem gaan relaxen (of duiken en snorkelen) op Gili Trawangan (tussen Bali en Lombok). Hotels zijn gereserveerd, alleen nog even de speedboat van Bali naar Gili.

Maar goed, ondertussen dus giga veel gezien waaronder sulfaat en andere warme bronnen. Een ‘fabriekje' waar doppinda's worden gebrand door kinderen van een jaar of tien die niet meer naar school gaan omdat ze geld moeten verdienen voor het gezin. Ananas en kruidenplantages (waaronder peper en nootmuskaat) langs de weg. De plaatselijke bevolking die met hun honden op everzwijnen jagen, enerzijds de jacht als hobby maar anderzijds ook omdat de zwijnen de rijstvelden vernielen en dus zo de oogst verwoesten.

En we zijn ook nog even de evenaar over gereden! Vandaar de titel....we hebben over de lijn van het noordelijke en zuidelijk halfrond gelopen!

De natuur rondom Bukittingi is wel kenmerkend voor Sumatra wat ons betreft, groene bergen en alleen maar groene bergen!! Nooit geweten dat er zoveel verschillende kleuren groen zijn...Via een afdaling van 44 haarspeld bochten (zeg maar de Alp d'Huez van West Sumatra) zijn we nog even bij het Minanjaumeer geweest, om vervolgens getrakteerd te worden op een typische Indonesische hoosbui. Een dikke 20 minuten komt het met bakken naar beneden en zie je de overkant van het meer niet meer. Wel lekker gegeten bij een klein restaurantje wat volgens een Nederlands stel wat daar ook was ook in de ANWBgids zou staan.

Morgen voor twee dagen naar de Harau-vallei wat volgens dit stel schitterend zou moeten zijn. Ook het onderkomen en onze gids aldaar waren bij hun bekend en ze waren er zeer positief over. Dat geeft de burger weer moed, zullen we maar zeggen!

Tot zover, we melden ons hopelijk weer na onze Bromo en Ijen tour over Java.

Hooraas

hooraas!

Dat betekent niet alleen hallo, maar ook tot ziens, goedemorgen, goedenacht en dank je wel bij de Batak Toba (een van de 5 stammen op Sumatra), hoe makkelijk!

Na eenuur vertraging op schiphol zijn we na 30 uur reizen aangekomen in Medan, waar we geen last hadden van een jetlag want 30 uur reizen zet je bio-ritme toch wel op de kop. Na een dagje genomen te hebben om te acclimatiseren (want van 10 gradennaar 39 gradenis best pittig) en de verdere reis te regelen zijn we al weer een stuk verder in Sumatra.

Vandaag vertrokken met chauffeur en al weer te veel gezien, maar goed dat we foto's hebben want ons geheugen zou ons in de steek kunnen laten.

Wat ons zo te binnen schiet is dat Aad vanmorgen met een grote vleermuis aan zijn hand heeft gestaan, Wendy in een bronzen bel is gefotografeerd, we in het huis hebben mogen kijken van een Batak Kato familie. Of eigenlijk 8 families in 1 'huis'. Verder zijn we meerdere keren door groepen schoolkinderen aangesproken die met ons op de foto willen en hun engelse taal willen oefenen. We hebbeneigenlijk geen westerling de hele dag hebben gezien..

Nu zijn we behoorlijk moe aangekomen in een hoogstwaarschijnlijk zeer mooi gelegen hotel (Toledo Inn, voor de kenners) op het schiereiland Tuk Tuk in het Toba meer. Ik zeg hoogstwaarschijnlijk omdat het al donker was toen we aankwamen. Maar we kijken uit op het meer, tenminste we horen het water klotsen!

Morgen gaan we het eiland verkennen met onze chauffeur 'Willie'en dan vertrekken we de dag daarna al weer naar Padang (weer een autorit van 7-8 uur met veel te zien).

Tot zover, hooraas!

Daar gaan we weer!!!

Hallo allen,

Aanstaande vrijdag vertrekken we om 14.00 uur met vlucht CX 270 naar Hong Kong. De oplettende reiziger heeft inmiddels gezien dat we dus met Cathay Pacific vliegen. In Hong Kong hebben we een overstap naar Jakarta (op Java), waar we volgens de planning zaterdag om 13.05 plaatselijke tijd aankomen. Vanaf daar vliegen we gelijk door (om 16.00) met een binnenlandse vlucht (want we hebben nog niet lang genoeg in een vliegtuig gezeten..) van Lion Air naar Medan. Dat is de hoofdstad van het eiland Sumatra.

Plaatselijk tijd half zeven 's avonds komen we in Medan aan. Daar worden we opgehaald van het vliegveld door medewerkers van ons hotelletje wat we daar voor twee overnachtingen hebben geboekt. In Medan gaan we dan bepalen hoe onze reis de dagen er na er uit zal gaan zien. Het zal mogelijk iets worden van het Tobomeer, een nationaal park met als het ff kan de Sumatraanse tijger spotten. Dan hoogstwaarschijnlijk door naar Padang waar mooie eilandjes voor de kust schijnen te zijn.... Enfin we zien wel, mogelijk dat het ter plekke weer veranderd.

Ook Aad heeft deze reis flink wat DEET ingeslagen aangezien in Thailand is gebleken dat een zekere tijgermug (in tegenstelling tot alle andere muggen) niet vies is van zijn bloed.

We houden jullie op de hoogte!

Groetjes AAD en Wendy

resumee holladiejee

Sawassdeeka,

Een laatste berichtje vanuitThailand. Vanavond 23.30 uurhopen we dewielen van de grond te lichten en koers richting het koude maardenguevrijeNL te zetten.

Donderdag zijn we nog op audientie geweest in het ziekenhuis op Samui. De bloedwaarden ed zijn nagenoeg hersteld alleen de lever heeft zo'n optater gehad dat deze nog een paar weken nodig heeft om te herstellen. Maar ready to go home dus!In NL zal Aad zijn Thaise medische dossier bij de huisarts gaan afleveren en een APK laten uitvoeren.

Gister zijn we van Koh Samui naar Bangkok gevlogen vanaf een erg leuk vliegveldje dat je af en toe het gevoel gaf in een pretpark te zijn vanwege de sfeer en de uitstraling. Nog even gesjopt in het MBK waar we nog twee Breitlings hebben gescoord (een voor Mike) waarbij we deze echt onder de toonbank moesten kopen want de politie was aan het controleren... dus snel en gehaast gekocht en daarna is de verkoopster met ons snel naar de pinautomaat gerend want we mochten niet bij het stalletje gezien worden met een Breitling, haha. Vandaag weer een rustige dag, inpakken en wegwezen!

Wat blijft ons nu bij van deze vakantie... we hebben een leuke en indrukwekkende eerste week gehad met een zeer bijzondere fietstocht door BKK, de geweldige dag bij de olifanten in Chiang Mai, de knusheid van Chiang Mai en de mooie watervallen. De treinreis was minder mooi dan verwacht en dat geldt eigenlijk voor het hele landschap. Wij vinden Indonesie, ondanks de slechte voorzieningen en moeilijke bereisbaarheid, toch qua natuureen veelmooier land.

Wat in ieder geval nog aan dit lijstje van mooie herinneringen had toegevoegd moeten worden is:de indrukwekkende brug over de River Kwai, de massage door gedetineerde vrouwen en de meer danprachtige onderwaterwereld van Koh Tao . Maar toen liep het anders....

Door een muggenbeet van de denguemug konden we al onze plannen waar we maanden naar uit hadden gekeken, over boord zetten. We hebben ons over moeten leveren aan een hardnekkige ziekte die zich in volle glorie heeft gemanifesteerd. We kwamen terecht in een medische molen waarbij we een Thaise ambulance, ziekenhuis en zelfs de IC van veel te dichtbij hebben moeten meemaken. Deze zogenaamde vakantie heeft weinig echte 'vakantie' in zich gehad en heeft ons meer energie gekost dan opgeleverd (en dan laten we de kosten van deze 'vakantie' maar even buiten beschouwing).

Voor mensen die meer visueel zijn ingesteld, hebben we nog een paar kiekjes bij elkaar gesprokkeld....

ziekenhuisverlof

Hallo allemaal,

Hier dan een verhaal van de patient in kwestie. Gistermiddag, zo tegen half 3 kon ik eindelijk het ziekenhuis verlaten. Nadat de de arts nog een paar, naar mijn idee hobbymatige, onderzoekjes had gedaan (om de rekening nog wat verder op te schroeven)en de verzekeringskoekebakkers in nederland ook voor deze bewuste dag hun accoord voor vergoeding hadden gegeven (nadat je er weer een paar keer achteraan kunt bellen), mocht ik met een zak medicatie en een afspraak om donderdag weer terug te komen voor bloedonderzoek en een ECG gaan....

Zoals je al merkt ben ik niet in de 7e hemel, want het voelt als een verlof. Ik kan/mag niet de dingen doen ik zou willen (duiken en een biertje drinken op een terras).

Het is wachten op onze terugreis. De verzekering en de arts zien geen medische noodzaak om een een eerdere terugreis te regelen maar ik mag wel standby blijven voor onderzoek.

Ons ticket van Bangkok naar Amsterdam staat sowieso op zaterdagavond en we vliegen de dag er voor van hier (Koh Samui) naar Bangkok zodat we zeker op tijd zijn voor onze terugreis. Wat de arts er tegen die tijd van vindt boeit me vrij weinig... als ik terug ben in NL zal ik e.e.a met mijn huisarts opnemen om te kijken wat die er van vindt...

Let wel... mijn bloedwaarden (witte bloedcellen, bloedplaatjes en het Kaliumgehalte)e.d. zijn bij het verlaten van het ziekenhuis nagenoeg weer helemaal op peil, dus het is niet zo dat ik/wij hier onverantwoord te werk gaan, maar het is meer de frustratie van de thaise koekebakkerarts die in ons westerlingen een fantastische melkkoe heeft voor zijn ziekenhuis. Je ziet er namelijk voor 90% westerlingen als patient.

In de tussenliggende tijd hebben we een mooi hotel aan zeegeboekt, vlak bij het ziekenhuis. Dan kunnen we tenminste een kleurtje kweken zodat het bijna lijkt alsof we op vakantie zijn geweest. Dat is vandaag wel gelukt aangezien zowel Wen als ik een lekkere rooie toet hebben. Het vel zit er strak om heen, zullen we maar zeggen.

Morgen dus nog een halve dag ziekenhuis en de volgende dag terug naar Bangkok. Daar hebben we dan wat tijd om een wat te shoppen voordat we weer terug gaan naar Nederland en ons werkende leven weer begint.

Mochten er nog interessante ontwikkelingen zijn zetten we die zeker weer op deze site...

Tsjuusss!!!

'de gifbeker moet leeg...'

Hallo allemaal,

Zoals Aad vanmiddag mooi zei: de gifbeker moet leeg... en waarom zei hij dat....

Gister eind van de middag is Aad van de IC naar een normale kamer gegaan. Daar kan ik bij hem op de kamer slapen en verblijven. Een prima kamer met eigen douche etc waar de zusters in mantelpakjes in en uit lopen om zorg te verlenen. Het gaat al weer stukken beter met hem, de bloedwaarden ed zijn op orde, de koorts is sinds gister weg en hij voelt zich weer goed.

Naar alle waarschijnlijkheid mag hij morgen hier weg :-). Maar de arts wil graag over 2 a 3 dagen nog een keer zijn bloed testen om te zien of de waarden nog op orde zijn. Wij willen dat maar al te graag in NL laten doen, maar daar is deze arts niet voor te vinden. We krijgen de indruk dat hij Aad nog gezonder naar NL wil laten gaan dan toen hij er vertrok! De arts wil perse dat bloedonderzoek nog in Thailand doen, waardoor we verzekeringtechnisch dus zeer waarschijnlijk niks kunnen regelen voor een vervroegde terugvlucht (ons ticket zelf omboeken kan niet vanwege 'regelgeving'). En we dus tot zaterdag gebonden zijn aan Thailand en de aankomende dagen nog aan Koh Samui.

Wij realiseren ons dat er vele mensen zijn die met ons willen ruilen om 'verplicht' een weekje in Thailand te verblijven, maar wij willen momenteel echt niets liever dan naar huis. We zijn 9 dagen hotelkamers bekijken en in een ziekenhuis wonen meer dan zat. Maar daar mogen dus nog 5 dagen 'niks doen' aan vastgeplakt worden.....

wordt vervolgt.......

Danny de denguemug....

Sawadeeka,

Ik (Wen) had een mooi verhaal voorbereid op de laptop maar zit nu in een ziekenhuis op Koh Samui nat te regenen terwijl ik dit verhaal typ... (bijzondere gewaarwording zo'n open ziekenhuis) en geen laptop bij de hand heb (geen WIFI althans).

Maar hoe komen we nou verzeild op Koh Samui in een ziekenhuis.... De titel zegt het al: Aad heeft geen griep maar Dengue (knokkelkoorts). Wathoudt dit in: het is een virus dat overgebracht wordt door een mug die dit draagt (hoe idioot: wen zit helemaal onder de muggenbulten, maar er is maar 1 mug voor nodig...). Deze tijgermug (met zwart witte pootjes voor degene met ultra goede ogen) komt voornamelijk voor bij stilstaand water. Om geruchten te voorkomen: dit was niet het geval bij de olifanten (het water daar stroomde zeer snel) en gezien de incubatietijd is het waarschijnlijker dat Aad dit heeft opgelopen tijdens de eerste dagen in Bangkok. Er zijn geen medicijnen tegen en ook geen vaccinatie mogelijk.

De afgelopen dagen leek de koorts iets te zakken maar steeg ook weer net zo snel. We hebben de laatste 6 dagen alleen maar hotelkamers van binnen bekeken. De verjaardag van Wen was dan ook een zeer beroerde (wel veel dank aan iedereen die aan mij/ons gedacht heeft) met een uitstapje naar het mini zwembad op het dak van het hotel eneen ritje alleen naar de MBK shopping mall en als diner een broodje op de hand, als invulling: ach een memorabele verjaardag :-). We hebben Aad elke keer weer 'opgelapt'om toch verder te reizen en ons doel Koh Tao te bereiken. Gister zijn we op Koh Tao aangekomen na een lange, slopende reis. Een mooi hotel, mooi strand, duikschool naast de deur....De koorts was ondanks de paracetamol erg hoog (38.5) waarop we direct een dokter hebben geraadpleegd. De uitslag van het bloedonderzoek kwam vanmorgen vroeg binnen (waarbij het vermoeden van Wen bevestigd werd): Dengue. Echter aangezien de uitslagen van het bloedonderzoek niet goed waren, is Aad direct opgenomen in de kliniek op Koh Tao en zijn we vanmiddag samen met de arts afgereist naar Koh Samui (een groter eiland) zodat Aad opgenomen kon worden in het ziekenhuis... en zo zijn we dus hier beland...

Hoe nu verder: vanavond verblijft hij op de IC, ik kan hier niet bij hem blijven en zal slapen in een hotel dicht in de buurt van het ziekenhuis. Ze doen momenteel verschillende onderzoeken en met een beetje geluk (dat verdienen we nu wel) kan hij morgen naar een normale kamer verhuizen (en kan ik bij hem blijven slapen). Dengue duurt normaal ongeveer 10 dagen, we hebben momenteel dag 7 achter de rug dus....

Het behoeft geen verdere uitleg wanneer ik zeg dat onze vakantie 7 dagen geleden al voorbij was en het ook geen vakantie meer gaat worden voor ons. Nu hebben we nog maar een doel: herstellen om naar huis te kunnen komen.

Volgend jaar Frankrijk/Italie.............?