Van Banjarmasin zijn we gevlogen naar Pankalanbun (later zullen we een berichtje wijden aan alle vluchten die we tot nu toe hebben gemaakt en hoe dat verloopt.......). Op Pankalanbun werden we opgewacht door Harry (touroperator) en Erwin (de gids) (en toch echt beide Indonesisch). Met de auto naar Kumai waarbij Harry een andere route nam om onze toegang tot het park met de politie te regelen.

In Kumai aangekomen, werden we regelrecht de boot op gedirigeerd en werd ons een heerlijke lunch voorgeschoteld die we op konden eten terwijl wel richting het tropisch regenwoud voeren. Onze 3-4 daagse trip door de jungle was begonnen! Op onze boot 4 man personeel (de kok, de gids (ex-ranger), de bootsjongen, de kapitein), die ons 3-4 dagen lang goed verzorgd hebben.

Het is moeilijk te beschrijven wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt, maar we doen een poging:

's Avonds gaan de Proboscic monkeys (van die oranje met erg grote neuzen) hun overnachting 'regelen' hoog in de bomen boven het water, wij waren daar getuigen van. En daarnaast zagen we ook nog wat Makaken door de bomen zwieren, eveneens op zoek naar hun plekje. Dit gehele tafereel gaat bij momenten met aardig wat tumult gepaard. Apen die van boom naar boom springen, hele bomen die heen en weer zwaaien, en soms een aap die bonje heeft met een andere aap en een paar takken naar beneden 'wordt geholpen'. Mooi om te zien!

Overdag hebben we meerdere Orang Utans gezien: boven ons in de bomen, stoeiend om het mooiste plekje, lopend op het bruggetje waar wij ook over moesten, voer bietsend bij rangers, bananen etend van het platform (waar ze bijgevoerd worden in mindere tijden), echt meer dan geweldig, die beesten zijn zo indrukwekkend om in het wild te zien. Het eerder beschreven tumult in de bomen is bij de Orang Utans niet minder. Het gaat weliswaar iets minder flitsend maar de Orang Utan is gemiddeld toch wel wat zwaarder.... Je hebt af en toe medelijden met de bomen....

Daarnaast nog een trekking van bijna 2 uur gemaakt (lees met een temperatuur van boven de 30 graden, met een luchtvochtigheid die er voor zorgde dat we drijfnat waren), waarbij we veel verschillende insecten konden spotten, helaas maar 1 Orang Utan en mooie natuur. Maar wat moet je goed ter been zijn hiervoor!!! Als volleerdde koorddansers moesten we over boomstronken lopen, smalle en dunne plankjes, over gigantische boomwortels en ga zo maar door, pittig. De rangers die daar wonen kom je af en toe tegen, op hun blote voeten, midden in de wildernis!

In de jungle wonen naast een aantal rangers en onderzoekers ook zo'n 300 mensen in een dorpje. Dit dorpje hebben nog bezocht, alsof je honderden jaren terug gaat in de tijd: geen stromend water, geen elektriciteit, wonen met de hele familie in een houten huisje, de mannen werken op het land of in de mijnen, de vrouwen zorgen voor het huishouden en de kinderen, kinderen trouwen als ze 13 jaar (!) oud zijn met iemand anders uit het dorp (oftewel: iedereen is familie van elkaar, het is net de TROS!). We hebben ongeveer het halve dorp voorzien van ballonnen en pennen uit NL, we ontvingen er vele glimlachen (met soms wat ontbrekenden tanden) voor terug.

De laatste avond hebben we gedineerd bij de vuurvliegjes. Wij kenden deze alleen van tv en stripverhalen maar hier waren de palmbomen net kerstbomen, zo vol flikkerende vliegjes, prachtig.

We hebben deze dagen geleefd met de zon. We stonden op als de zon op kwam (5.30-6.00 uur), daarna werd het ontbijt geserveerd, we legden aan voor zonsondergang en dineerden wanneer de zon net was ondergegaan (18 uur) en gingen niet lang daarna op bed liggen en slapen (19.30 uur). Als de zon is onder gegaan is er zonder elektriciteit weinig meer te beginnen in de jungle.

Over de faciliteiten zullen we kort zijn: daarvan kun je niet veel verwachten op een boot in het tropische regenwoud... maar het eten was heerlijk! Over de muggen.... tsja, ondanks dat Wendy 24 uur per dag een walm van deet om haar heen had hangen, wat je bijna de adem benam, is ze ontelbaar veel gestoken op de meest beroerde plaatsen, dat kost haar nog altijd heel wat uurtjes van haar nachtrust vanwege de jeuk. En Aad..... tsja, die heeft Wendy! (oftwel: die heeft nauwelijks gesmeerd met deet en nog steeds geen enkele beet!)

Momenteel bevinden we ons op Sulawesi, maar daarover een apart verhaaltje.