Hello everybody,

Waarschijnlijk ons laatste verslagje, vanaf een prachtig Gili Trawangan, waar we tot zaterdag blijven. Onder het typen eet ik een heerlijk ontbijt bij Scallywags (nee niet in die mega stoelen, want dat eet en typt tegelijk een beetje onhandig).

Maar waar waren we in t verslag gebleven... Sumatra, Bukittinggi. Vanaf daar zijn we naar de prachtige Harau vallei gereden waar we twee nachten hebben verbleven in een Homestay. Wat is een homestay... nou zo primitief als je je kunt voorstellen... een ‘hutje' midden tussen de rijstvelden, geen stromend water, geen elektriciteit: back tot basic. Diner gemaakt door de vrouw des huizes, bij t licht van een olielamp, slapen met oordoppen omdat de geluiden van de natuur (veel dieren/insecten) echt oorverdovend is. Door de bloedhitte een flinke ‘trekking' gemaakt door prachtige natuur naar prachtige watervallen. Onderweg nog wilde apen gezien, fantastisch! Ook het plaatselijke Wylermeer hebben we aangedaan waar Wen wederom met een ieder op de foto mocht (lees: moest) waarbij ze ook een jong kind in haar armen geschoven kreeg en naar alle waarschijnlijkheid met kind nog jaren ingelijst op de tv zal prijken (jaja, ondanks de armoede en houten huisjes, hebben ze allemaal wel een tv).

Vanuit Harau naar het vliegveld van Padang en daar na 1175 km rijden en meer dan 40 uur in de auto te hebben gezeten (onnodig om nog iets te zeggen over de staat van de wegen lijkt mij....), afscheid genomen van Willie, die na 9 dagen samen te zijn geweest Wellie bleek te heten! Vanuit Padang gevlogen op Jakarta om door te vliegen naar Surabaya waar een chauffeur klaar stond om ons naar een hotel dichtbij de Bromo vulkaan te brengen. Geen idee hoe de chauffeur heette maar zijn rijstijl zullen we nooit meer vergeten....... Het vermogen van de Suzuki APV zal hebben meegespeeld waardoor we in de 1^ste versnelling elke berg op moesten, maar hij had het tot kunst verheven om het maximale uit elke versnelling te halen! Onze chauffeur vond het blijkbaar zonde om voor de 5000 (!) toeren op te schakelen... Pas aan het eind van de 2^de dag heeft hij 1 maal de 5^de versnelling bereikt, en als kersje op de slagroom de laatste dag ook nog 4 keer. Deze Suzuki zal geen lang leven beschoren zijn...

Na pas om 0.00 uur in bed te liggen in ons hotel bij Bromo, moesten we er om 3.30 uur al weer uit. We hebben nog nooit zo kort gebruik van een hotel gemaakt, maar de staat van het hotel was langer gebruik ook niet waard... Op een uitzichtspunt de zon op zien komen. Jammer van de bewolking en de vreselijke kou (daar heeft Wen toch echt niet genoeg warme kleren voor meegenomen!) maar mooi was het wel. Daarna de toch naar de Bromo gemaakt, een flinke klim tussen, helaas, 100den toeristen. Maar tekenend voor Indonesie: boven op de Bromo is het risico dat je de krater in pleurt levens groot!! Geen hekjes, geen pad, wel heel veel mensen: balanceren op t randje was een must.

Vervolgens doorgereden (arg, die chauffeur) naar een hotel bij de Ijen vulkaan om de volgende ochtend wederom om 4 uur paraat te staan. De klim was zeer hard werken, maar boven gekomen zeker de moeite waard! Waar de Bromo overspoeld wordt door toeristen, zo rustig is de Ijen. Helaas konden we de afdaling de krater in niet meer maken om dat door het weer het pad naar beneden veel te gevaarlijk was geworden. Er waren dan ook nog maar 3 mannen aan het werk in de krater waar er eerst vele malen meer mannen aan het werk waren. Aangezien wij toch nog aan het relax gedeelte van onze reis wilden toekomen, hebben wij ons leven maar niet gewaagd...

Dezelfde avond (na een tocht van auto-ferry-auto) zaten we aan het diner in Sanur (Bali) om de volgende ochtend om 7.45 uur te vertrekken naar Gili Trawangan. Om 12.45 uur ingecheckt bij Scallywags, waar we in totaal 9 nachten zullen verblijven.

Wat is er op Gili veel veranderd sinds de laatste keer dat we er waren, 3 jaar geleden. Daar waar er toen geen ATM was, zijn er nu zeker 5! Het aantal toeristen is zeker verdubbeld. Waar we toen geen Nederlanders hebben gezien/gesproken, nu al meerdere. Maar de sfeer: no shirt, no shoes, no problem is er nog steeds! Onze ‘problemen' bestaan elke dag uit: waar gaan we eten, wat gaan we eten, waar gaan we zitten/liggen, gaan we duiken, moeten we pinnen? En waar er toen 1 internet cafe was, is er nu overal Wifi, beetje jammer dat de verbindingen zo slecht (en onbetrouwbaar) zijn dat we alsnog naar een internet cafe moeten om foto's aan dit verhaal toe te voegen, vrees ik... tsja... als dat al je problemen zijn....

We houden het dus nog wel een paar dagen uit hier!

Zaterdag gaan we met de boot weer naar Bali, waar we zondag om 5 uur 's morgens moeten vertrekken L. Dit omdat een kleine 2 weken geleden tot ieders (ticket office en wij) verbazing de vliegtickets van Bali naar Jakarta (waar vandaan wij door vliegen) al uitverkocht waren en er alleen nog maar 7 (!) stoelen beschikbaar waren op de allereerste vlucht van de dag, arg. Om 7.25 uur landen we op Jakarta waar om 15.00 uur onze vlucht naar Hongkong zal vertrekken. Om 0.00 uur zal vanuit Hongkong de vlucht naar Amsterdam vertrekken waar we maandag om 6.35 uur aankomen. Korte rekensom: van deur (Sanur) tot deur (thuis) zijn we dan zo'n 36 uur onderweg... Dan zijn we aan vakantie toe!